hangin, hangin,
sana ako’y iyong dinggin
umihip ka, huminga ng malalim
patungo sa kanya,
siya’y iyong dalawin.

pisngi niya’y iyong haplusin
para pagbalik mo’y iyong sabihin
ang lambot nito at kinis
na pilit hahanap-hanapin.

hangin, hangin, sa iyong mga kamay
mahimbing mo sana siyang pangarapin
sa alapaap siya’y iyong dalhin
dantayan mo siya ng iyong lambing.

lungkot niya’y iyong tangayin
masayang musika ang iyong tugtugin
himig niya’y iyong isaliw
isayaw mo siya, buong araw aliwin.

hangin, sa kanya’y iyong iparating
ang nilalaman ng aking damdamin
ibulong mo sa kanya ang saloobin
na matagal nang kinikimkim.

hangin sa iyong pagbabalik
huwag kalimutan ang aking bilin
tinig niya’y iyong dalhin
nang siya’y akin ring marinig
boses niya sa akin ay iyong bigkasin.

hangin, hangin, iyong tuparin
kahilingan na makapiling
ang layo’y balewalain
para mapalapit ang aking puso
sa tunay kong mamahalin.

Ito ay ang aking ihip ng hangin entry para sa lingguhang Litratong Pinoy. Ang litrato ay kinuhanan kanina lang, at napagod nga ako diyan e, hehehe. At ang tula naman ay aking isinulat nuong 2005 sa isang post sa parehong pamagat. Para tuloy gusto kong panoorin ang Windstruck mamaya:D

Isang buwan at kalahating araw pa ang ating hihintayin. Pagmamasdaan ang nag-iisang liwanag sa gabing nababalot ng dilim, sa isang kumpletong paglibot nito paikot sa mundo na siya’ng tanging hadlang natin.

Ang mga yapak niya’y aking iginuguhit sa sahig, isinasabay sa bawat paglapat ng aking mga paa’t itinatabi sa aking piling. Nakikita ko na siyang papalapit sa akin. Natatatanaw ko na ang kanyang ngiting aking nililikha sa hangin, at sa pag-ihip nito’y boses niya ang aking naririnig kasabay ng yakap niyang, o, kay nais damhin.

Kaunti na lang ang panahong ating bibilangin, isang buwan at kalahating araw, at sa wakas ay ika’y akin nang makakapiling.

Naniniwala akong mayroong panahong nakalaan para sa ating dalawa. Panahon kung kailan, hindi na natin kailangan pang umasa. At ang mga “sana”, “sana ngayon” at “sana talaga”, sa ating pag-uusap ay maglalaho’t ang kanilang saysay ay mawawala.

Hinihintay ko ngayon ang panahong ikaw ay akin nang makakasama.

At sa pagdating nitong pinakamimithi’y masasabi kong akin ka na talaga, dahil nilisan mo nang tuluyan ang mundo ng aking panaginip; at sa pagdating ng araw na yao’y yakap ko’y iyo nang tunay na madarama. Kaya’t mga salitang *yakap* ay siya na ring mawawalan ng kanyang halaga, ‘pagkat mga kamay ko’y abot na ang katawan mong sa bisig ko’y hahayaan kong ikaw ay mahiga’t makapagpahinga.

Alam kong itong umusbong sa pagitan nati’y hindi magtatapos dahil sa ikaw ay akin nang nahanap, nakita. Ito’y simula lamang sa pagtahak natin sa daan patungo sa isa’t isa at sa tamang panahong tunay nating ikaliligaya.

Darating din ang panahong hindi na natin kailangan pang mangarap at umasa, dahil sa panahong yao’y ang ikaw at ako, ay wala na; dahil tayo ay magiging isa.