Arviiiin, may nakita akong hermit crab kanina, kaya lang nakawala e. Nabitawan ko kasi nung lumabas siya sa shell.

Naka-pout ang kanyang mga labi at nangingislap ang mga matang animo’y malapit ng maluha. Para lang isang anime character at oo, ang cute niya. Malayo pa lang ay nakita ko na siyang inaantay akong makalapit sa kanya, pero siyempre kunwari’y hindi ko inaasahan na may sasabihin siya.

Sayang kasi ngayon lang ako nakakita talaga nun…

Eto na, tumigil na siya sa kanyang pagkukwento at hinihintay na niya ang aking sasabihin. Tumingin ako sa may beach at nakita ko ang init na sumisingaw mula sa nakakasilaw na buhangin. Hapon pa naman at kakakakain lang namin ng tanghalian, huling stop bago tumuloy pauwi mula sa educational trip na ito ng aming eskwelahan.

Tumingin ulit ako sa kanya.

Tara, sa’n ba nawala?

Ang lungkot sa kanyang mukha’y biglang napalitan ng saya. Ngiti niya’y naging mas matingkad pa sa araw. Haay, paano ko naman matitiis ang isang katulad niya? E kitang tatlong taon na akong may gusto sa kanya. Kaya kahit pa mababawasan ng ilang units ang hex values ng kulay ng aking balat. Ay niligid namin ang kahabaan ng dalampasigan.

Sa aming paghahanap at napangalanan na namin ang maliit na crustacean na iyon, Fermit the Crab, na ewan ko kung halatang hango sa Kermit the Frog. Siya ata ang nakaisip nun. Malungkot nga lang dahil hindi na namin ito nakita pang muli, o kahit man lang isa sa mga kamag-anak niya, sayang.

Pero masaya pa rin, dahil nakasama ko naman siya sa pamamasyal, sa pagmumulot ng mga kabibe’t mga batong may kulay. At tingin ko naman ay nasiyahan din siya. Hmmm, naaalala pa kaya niya ito?

Ito ang aking tubig entry para sa Litratong Pinoy. Ang litrato any kinunan sa isla ng Corregidor, taong 2004, salamat sa aking kaibigan na siyang kumuha nitong litrato habang nakatalikod kami.

Update (10 mins after): ngayon ko lang naalala na may dalampasigan category sa hulyo, haay, saan naman ako hahanap ng beach sa ganung panahon? Hehe, oh well.

Isang buwan at kalahating araw pa ang ating hihintayin. Pagmamasdaan ang nag-iisang liwanag sa gabing nababalot ng dilim, sa isang kumpletong paglibot nito paikot sa mundo na siya’ng tanging hadlang natin.

Ang mga yapak niya’y aking iginuguhit sa sahig, isinasabay sa bawat paglapat ng aking mga paa’t itinatabi sa aking piling. Nakikita ko na siyang papalapit sa akin. Natatatanaw ko na ang kanyang ngiting aking nililikha sa hangin, at sa pag-ihip nito’y boses niya ang aking naririnig kasabay ng yakap niyang, o, kay nais damhin.

Kaunti na lang ang panahong ating bibilangin, isang buwan at kalahating araw, at sa wakas ay ika’y akin nang makakapiling.

Hapon ng Sabado, walang pasok. Sobrang init kayat natulog na lang ako sa kwarto dahil nakapanlalata ang init ng panahon. Halos tatlong oras din akong natulog, grabe, paggising ko’y basa na ang suot kong sando dahil hindi kinaya ng bentilador ang init. Ok na sana kung ganun lang, pero ang masaklap, gutom na ako.

Masyado pang maaga para sa hapunan, wala pang nagluluto. Ubos na rin naman ang tinanghalian kaya ala talagang makain. Lalo akong nanlata. Binuksan ko na lang ang PC at naupo. Habang hinihintay ko ang pagboot ng computer ay narinig kong bumukas ang pinto sa may kusina, at nakita kong parating ang nanay ko, at bigla akong napangiti ng todo:)

May dala-dala siyang footlong, binili sa tindahan:D

Grabe, hindi ako nakapagsalita sa tuwa, nangiti na lang talaga ako ng sobra. As in, sakto kasi. Nag-give up na kasi ako nung una, dahil wala talaga, at para bang sundalong natatalo sa giyera at bigla na lang darating ang saklolo, ala Return of the King. Sobrang nagalak ang puso ko.

Yehey!

Natawa ang nanay ko dahil nakita niya kung paanong biglang sumaya ang aking lugmok na mukha.

O hayan, di ba ang swerte-swerte mo na ako nanay mo ano?
Hehehe, oo grabe. Sakto pa naman na nagugutom na ako.

Nagkatawanan pa kaming mag-ina, at pagkatapos ay sinimulan ko nang kainin ang binigay niya. Bumalik naman kaagad siya sa may likod bahay, sa tabasan, upang manahi. Grabe, ang saya talaga.

Napag-usapan pa nga namin ang tungkol dito kinagabihan, dahil natuwa talaga ako, pero yun pala, mas natuwa ang nanay ko sa akin, dahil nung pagkabigay niya sa akin nung pagkain ay napag-usapan nila ng tatay ko sa may likod-bahay na,

Tuwang-tuwang tuwa anak mo sa akin. Binili ko kasi ng pagkain. E hindi niya alam, pera niya yung pinambili ko, pati na rin dun para sa ulam natin mamaya. Kinuha ko sa bag niya. Hehehe:)

Ayan, basahin mo na ulit yung title ng post na ito.

Naiwan ko sa bahay yung litrato na dapat ipopost ko kaya eto na lang muna, palitan ko na lang mamaya. nanay ko rin naman yan e, hehehe:D

Pinost ko nga rin pala ang aking malungkot entry, yung una kong naisip pero hindi ko naipost dahil naging mailap ang mga Kim Chiu bus nung isang linggo, hehehe. Ayun, nakuhanan ko na rin siya ng litrato.