Kaunti lang ‘ata ang nabasa niya ngayon ah. Hindi pa niya naabot yung sunod na chapter e maikli lang naman yun.

Muli ko na namang sinilip ang isang makapal na aklat sa isa sa mga estante, pangatlo mula sa mga children’s books, gawing kaliwa. Isang aklat mula sa karamihan na nakahalo sa mga may balot pa at isiningit sa bandang likuran, nakatagong pilit na parang bang iisa lamang ang nakaaalam sa kanyang kinalalagyan.

Haha, siguradong matutuwa yun sa susunod na mababasa niya, marami-raming revelations din ang isiniwalat ng may-akda.

Naaalala ko pa nuong isang buwan, hanggang tanghali lang ang klase kaya naisipan kong dumaan sandali sa National bago umuwi. Lilibutin isa-isa ang mga pasilyong likha ng mga mahahabang estanteng puno ng mga aklat, titingin sa mga librong sunod-sunod na parang may nalalaman. Kukunin ang isa sa mga may magandang cover, makulay na drawing o yung may litrato ng babaeng nakatingin sa nagbabasa. Kung may dadaan ay babasahin pa kunwari ang mga comments sa likod, sabay tango ng kaunti.

Hindi talaga ako nagbabasa ng mga libro. Minsang nakatapos na ako ng isang nobela nuong hayskul ngunit dahil lang naman sa poject ng isa sa mga kinaaasaran kong guro. Hindi ko rin nagustuhan ang istorya at ng pakakakwento ng nobelang iyon na halatang may bahid ng pagkamatay ni Princess Diana. Masyadong idealistic, at sigurado akong hindi maaaring mangyari sa totoong buhay, o dahil lang ba sa hindi ako naniniwala sa tadhana? O dahil ang tadhanang nabasa ko sa nobelang iyon ay likha lamang ng isang hamak na taong katulad ko.

Nasa’n na nga ba ako, malapit ko na ata matapos, ‘to.

Noong nakaraan buwan, habang naglilibot ako sa National na parang interesado ay nasulyapan ko ang isang librong nakasingit sa likod ng mga kapareho nitong may balot pa. Nagtaka ako kung bakit ito nasa likod, gayong ito ang pwedeng buklatin. Lalo akong naging interesado nang mapansin ko ang isang piraso ng papel na nakausli mula dito. Nangiti ako sa aking naisip. Kinuha ko ang libro at binuklat sa pahinang pinagkakaipitan ng isang punit na piraso ng papel na mukhang galing sa isang notebook. Nasa page 17. Gusto kong malaman kung tama nga ang naisip ko.

Bumalik ako makalipas ang dalawang araw. Pinuntahan ang romantic novel shelves at hinanap ang librong dati ko nang natagpuan mula sa kanyang pinagkakataguan. Binuklat sa pahina kung saan nakaipit ang piraso ng papel na hindi maayos ang pagkakapilas mula sa notebook, na may kaunting sulat pa ng bolpen. Tama ang aking hula, may nagbabasa nga nito at nasa page 24 na siya.

Ang mahal-mahal naman kasi ng mga libro, e paano kung hindi mo pala gusto, sayang naman yung pera. Ang dami-dami pa namang librong mapagpipilian, mauubos ang pera mo kung bibilihin mo isa-isa, di ba? Kaya mas magandang basahin mo muna, ‘tas kapag nagustuhan, edi bilin na, hehe.

Mula noon ay minsan sa isang linggo ay tinitignan ko na ang kanyang pagbabasa, sininilip ang pahina kung nasaan na siya. Hindi ko na rin naiwasan na basahin na rin mismo ang libro at unti-unti’y naabuta’t nalagpasan ko na ang parte na kanyang binabasa.

Niye, ba’t ganito naman ang nangyari. Pangit, hehe.

Bakit parang tingin ko ay isa siyang babae, dahil ba sa isa itong nobelang tungkol sa pag-iibigan? Sa nakakapraning na unang pagpapakilala, sa mga masasayang hindi sadyang pagkikita, nakakakilig na mga eksena o baka dahil lang sa ako naman ang may hawak sa tadhana ng sarili kong likhang istorya?

Ito na ang pangalawang nobelang matatapos ko kung nagkataon, at sa ideyang iyon ay bigla na lang pumasok sa aking isipan ang mga mangyayari sa pagtatapos ng kanyang pagbabasa. Matatapos na itong aking ginagawang pakikisawsaw sa kanyang kinahiligang istorya. Mawawala ang ugnayang pang-isahan lang dahil hindi rin naman niya alam na may nakikisabay sa kanyang pagbabasa.

Kaya’t naisip kong mag-iwan ng mensahe sa may dulong pahina, na sana’y mabasa niya.

Tingin ko e hindi dapat namatay yung lalaki sa dulo. Di ba?=)

Sinadya ko pa na maging halatang lalake talaga ang nagsulat para naman magkaideya siya at magreply na “Hoy pare, hindi tayo talo”, o kung baklang naghahanap ng fafa’y sabihing, “Labs na kita, eb tayo 09279346811″. Sana lang babae talaga siya di ba?

ikalawang pahina >>

Malamig sa loob ng classroom.

David, right?
Yes ma’am.

Hindi ako nakapag-aral kaya’t paniguradong wala akong masasagot sakali mang matawag ako. Malay ko ba sa mga inner joins, set divisions at symbolic calculus. Hindi ko rin nasimulang magsulat ng notes para sa klaseng ito, kaya’t nakatago pa rin sa bag ang notebook kong puro drawing lang ang laman.

Naroroon siya sa kabilang dako ng silid-aralan. At hindi ko maiwasang paminsan-minsa’y magawi ang paglingon ko sa kanyang mukha. Nakikita ko siya mula sa aking kinauupuan. At kada tingala ko mula sa aking lamesa patungo sa pisara’y dumadaan muna sa kanya ang aking mga mata. Hindi ko mapigilan ang sarili kong tumigin sa kanya, at punahin ang ayos ng kanyang buhok sa lagpas sa balikat at pisnging may kaunting bahid ng kolereteng rosa.

I will give 10 points to anyone who will answer this correctly, anyone?

Hindi na ako halos nakikinig na sa pinag-aaralan. Lalo kasing nagiging mahirap ang mga konsepto, lumalawak, gumugugulo. Bahala na lang sa exam na sa susunod na sabado na ata. May maisasagot naman siguro ako kahit na paano. Nakikinig naman ako kahit sandali, nakikibasa kahit kaunti, nakikiaral kahit sasaglit.

Mas natutuon na tuloy ang aking atensyon sa kaniya, na nuong una’y hindi ko inakalang makikita ko sa klaseng ito, makakasama. Minsan-minsa’y napapatingin din siya sa direksyon ko o sa aking katabi, na kung magkatao’y nakikita ko siyang nakatingin sa akin at ako’y kung hindi man mapalihis kaagad ng tingin pababa sa lamesa, ‘di kaya’y matigilan sa pagkakatitig sa kaniya sa hindi kaagad pagkakapuna na ako pala’y kanyang nakikita na.

How would the query statement go… Arvin.

Nabasa niya ang sagot mula sa pagbukas ng aking bibig. Syet, kilala niya ko. Ngunit sa pagbanggit niya sa aking pangalan ay hindi siya nakatingin sa akin, bakit? Walang oras upang mag-over analyze, kailangang magsalita.

Class where not room = “MH309″

Nagpatuloy siya sa itinuturong aralin, at ako naman ay nakatingin pa rin sa kaniya, sa bawat bukas ng kanyang bibig, sa pagpikit ng kanyang mga mata. Seryoso ang kanyang ngiting naiiba sa aking nakikita sa karamihan, at nakakatuwa ang mga birong nakakatakas sa pagitan ng pagsulat sa pisara at pagtatanong sa amin. At sa aking sobrang pag-iisip ay napalingon ako sa aking katabi’t naitanong,

May asawa na ba talaga si Ma’am?
Bakit, interesado ka?

Walang patumpik-tumpik kong sinabing,

Oo.

Habang inilalagay ko sa aking bag ang charger, na nakakahon sa isang printer ink box, na kasama ng hiniram naming Sony Ericsson z520i na gagamitin sa aming thesis application ay napatitig na lang ako sa loob ng aking bag.

Haha, kailangang piktsuran ‘to.

Apat ang aking bluetooth dongles, ewan kung bakit. Dalawa lang naman ang pc ko sa bahay at ganun din naman sa lab. Nariyan din ang flash disk na pwedeng mabaklas sa tatlong bahagi. Hindi talaga akin yung aquarium mouse, hehe, nilagay ko lang para makadagdag. Isama mo pa ang mga installer cd’s ay hindi talaga ako maikakailang hindi nalalayo nang matagal sa computers.

Makikita rin ang circuit/proto/bread board para sa aking digital circuits lab project. Kaya makakadukot ka ng iba’t-ibang resistors, capacitors, LED’s, switches, wires, AND at NOR gates, 74LS86’s, JK flipflops (not for the feet), pati na rin ang BCD display na parang sa calculator. Sana matapos na namin ang project na yan, na nung friday pa ang deadline.

Treasure talaga ang bag ko na yan dahil mas marami pa siyang lamang pera kaysa sa pinagsamang halaga nung nasa wallet ko at bulsa. Nariyan kasi ang ipon ko, kung meron man, na madalas nauubos sa pagkain, hehe.

Kaban rin yan sa aming bahay dahil kung may nangangailan sa amin ng perang panukli sa nagbayad para sa mineral water, pantaya sa jueteng (shhh), pambili ng meryenda sa naglalako ng kakanin, baryang pangtraysikel at dyip, o nuong pasko ay pambigay sa nangangaroling ay konting dukot at halukat lang sa loob ng aking bag ay may pera na. Kung barya lang naman e hindi ako magrereklamo. Pero pwede ring iloan ang perang naipon ko nang walang interes, basta ba bayaran lang kapag kailangan ko na at please, walang gulangan, dahil hindi ko naman binibilang kung magkano nga ang andyan. Suki ko ang nanay ko diyan.

Akin rin nga pala ang magnifying glass na yan dahil malabo na ang mata ko at ayaw ko namang magsalamin at asiwa rin ako sa contact lens, biro lang. Matagal ko lang kasing gustong magkaroon nun, hehe.

Haha, nakalimutan kong meron akong tatlong notebook, apat na bolpen, yellow pad at samu’t saring readings.

(Habang isinusulat ko ito ay kumuha na naman ang nanay ko ng barya)