Hindi ko alam kung bakit kita iniisip, gayong hindi naman kita kilala. Bakit paggising ko kahapo’y naging laman ka kaagad ng aking isipan gayong ang nalalaman ko lang ay ang iyong pangalan? Pangalang hindi ko man lang alam kung tunay, ngunit, ito’y sa iyo’y aking naiuugnay.

Hindi ako sigurado kung bakit ako nangangarap ng isang araw na kasama ka, gayong hindi man lang kita kakilala. Bakit ko iniisip ang mga lugar na pwede nating mapuntahang dalawa? Bakit ako nangingiti sa tuwing nakikinita ko ang sayang idudulot sa akin ng mukha mong nakatawa? Isang mukhang kahit hindi ko pa nasisilaya’y sigurado akong kaaya-aya.

Hindi ko alam kung bakit ako nakararamdam nang ganito, gayong hindi kita kilala. Bakit ako nalulungkot sa iyong pagkawala, gayong, nung una pa lamang ay wala ka na talaga?

Hindi ko alam kung bakit kita iniisip, pinapangarap, sinisinta, gayong hindi naman kita kilala. Bakit ako nagkakaganito, gayong wala naman akong nalalaman sa iyong mahalaga? Pero ano ba talaga ang dapat na aking ipinagtataka, ang lahat ng mga bagay na sa aki’y iyong ipinadarama gayong hindi naman kita kilala?

O kung bakit hindi kita kakilala?

Hello=) Ako nga, isa rin nyan.
Sandali lang ha, marami pang order eh.
Ok, antayin ko na lang.

Isang epektibong business strategy talaga ang malaman mo kung anong produkto ang papatok sa mga tao. Kung anong bagay ang napapanahon, ang bebenta, ang pagkakaguluhan. Maging ito ma’y bulaklak at tsokolate tuwing valentines, gamit pang-eskwela kapag pasukan o kaya’y mga kandila’t glow-in-the-dark bracelets tuwing sasapit ang undas.

Pero kapag ganitong tag-araw at sobrang init ng panahon, na ang bahay mo’y nagmumukha nang isang malaking improvised solar-powered oven, ay wala na talagang makatatalo pa sa masarap at higit sa lahat ay malamig na halo-halo.

Dagdagan mo ng pinipig ha?
Gusto mo puro pinipig na lang eh, hehe=p
Nye, syempre hindi naman.

Para sa akin, the perfect halo-halo ay may pinipig, minatamis na saging na saba, nata de coco, beans, makukulay na sago’t gulaman, melon strings, langka, garbansos, leche flan, halaya, asukal, maraming gatas at nag-uumapaw na yelo. Iniisip ko pa lang, naglalaway na ako.

Pero kahit hindi isang perpektong halo-halo, kagaya ng hinihintay kong maserve sa akin ngayon, ay ok pa rin, basta ba kasing ganda niya ang nagbebenta.

Gusto mong lagyan ko ng leche flan?
Basta ba libre e, bakit hinde.
Oo, libre na dagdag=)

Makita ko pa lang siya’y napapawi na ang kainitan ng panahon na nadarama ko. Na para bang ang ihip ng hangi’y nagiging presko sa oras na masilayan ko ang kanyang mukha, di kaya’y marinig ang kanyang boses. Kaya nga hindi lang ang halo-halong itinitinda nila ang pinuputahan ko rito kundi higit dahil sa kanya mismo.

Pinagmamasdan ko siya habang ginagawa ang malamig na miryendang ito sa aking harapan. Una niyang inilalagay ang asukal sa malaking baso. Pagkatapos ay isa-isa niyang kukunin ang mga sahog sa garapon at kukutsarahin para maisama sa halo-halo. Isusunod naman niya ang ginadgad na yelo at kaunting leche flan bilang topping. Lalagyan niya ito ng gatas bilang panghuli.

Alam mo ba kung bakit nasa ilalim ang sahog ng halo-halo?

Nung una ay nauuna ang yelo at huling inilalagay ang sahog, ngunit ang naging tendency ng mga kumakain nito ay tirahin kaagad ang sahog imbis na haluin muna ito. At bakit pa ito tatawaging halo-halo kung hindi mo naman hahaluin? Kaya pinagpalit nila ang yelo sa sahog and the rest was history.

Madalas ganun naman talaga dapat di ba? We must dig in deeper to find something delightful. Kaya lang naman nasa taas ang sahog ng halo-halo sa Chowking ay para lang mas mahal tignan.

O, halo-halo mo.
Salamat=) Asa’n ang kutsara?
Ay sori, teka.

Sino kaya ang nagpangalan sa halo-halo? Parang uncreative naman kasi. Kung ang mga desserts sa ibang bansa, pangalan pa lang nakakatakam na, tulad ng sherbet, sundae, frostee, mousse, tapos sa atin, halo-halo? Ano yun, mix-mix?

Paabot nga ng asukal, parang ang tabang.
O? Ok naman na yung inilagay ko ah.
Ewan, parang ang tabang nito e.

Iniabot niya sa akin ang bote ng asukal at agad ko namang nilagyan at inihalo sa aking baso. Siguro ay hindi pa lang natutunaw masyado ang asukal kaya ganun ang lasa.

Penge pa ha, tabang talaga e.
Baka naman may nakain ka lang na matamis kanina.
Ganun ba ‘yon?
Oo kaya.

Mabuti na lang at tumigil pansamantala ang mga bumibili sa kanila kaya’t nakausap ko siya ngayon nang mas matagal sa karaniwan. Madalas kasi ay sobrang busy niya. Minsan pa nga e tinutulungan ko pa siya.

Tabang pa rin talaga.
Baka nga may nakain ka lang na mas matamis.
Hinde… Alam ko na..
O, tingin mo bakit?
Tama ka nga, nasasapawan lang ang lasa.
Sabi sa ‘yo e.
Nasasapawan nga, sobrang tamis kasi ng ngiti mo.
=) … … salamat *blush*

Kahit ang perpektong halo-halo ay hindi makatatapat sa tamis ng kanyang ngiti.

Kaw naman, joke lang yun, naniwala ka ata, hehe.
Langya ka, hinde no. Hmph.
‘Pag tanghali, halo-halo, tapos sa gabi, may barbeque.
Asensado e. Teka, babalik ka ba mam’ya?

Ang totoo, hindi kumpleto ang araw ko nang hindi kumakain dito sa kanila, este hindi pala, hindi kumpleto kapag hindi ko siya nakikita. Parang may kulang kapag hindi ko siya nakakausap di kaya’y masilip man lang kahit sandali’t masilayan ang nakabibighani niyang mukha.

Mamaya? Bakit naman ako babalik pa?
Ganun?
E hindi naman kasi ako aalis.
=)

Ang katawan, kailangan ng pagkain. Ang puso, kailangan ng minamahal.

[mas malinaw kung nabasa mo na ang naunang tatlong minuto]

Meron akong advice sa ‘yo…
huh, advice?
Never, I mean NEVER, sit… beside a body-builder.
ha?? bakit naman?

Isipin mo na lang ang isang body-builder na laging nagpupush-ups ng 20 sets, 16 repetitions each, nagkikipagbunong-braso sa isang 10 pounds na dumbbell, at gumagamit ng isang olympic disc na parang isang ordinaryong frisbee. Naimagine mo na ba? O sasabihin ko pa kung gaano kalaki ang kanilang biceps na tingin ko ay mas epektibong pambukas ng bote ng softdrinks na iipitin mo lang sa kanilang elbow joint at konting pihit ay oks na.

Nang may nakatabi ako minsan sa bus ay dinaig ko pa ang leaning tower of pisa, ang pwet ko ay nasa upuan pero ang balikat ko ay naka-align sa pasilyo. Nagkunwari na lang ako na sinisilip ko ang palabas sa tv na hindi naman nakabukas.

Ano, may nakikita ka bang body-builder?
H’wag ka mag-alala, wala. hehe=)
Dun ka lang sa may harapan, pero hindi rin..
Hindi rin? Safe nga sa harap di ba?
Dun umuupo ang mandurukot para madaling makasibat, hehe.
Talagang lang ha.

Mas dumadalas ang pag-uusap namin sa telepono sa pagdaan ng mga linggo. Ang pagkukwentuhan na sa simula’y ikinukubli sa kalaliman ng gabi ay unti-unting nadadala namin sa liwanag ng araw. Hindi lang dahil sa komportable na kaming makita kami ng iba na babad sa tawagan kundi higit pa roon ay dahil sa pagnanasang marinig ang boses ng isa’t-isa nang mas malimit. Para sa akin ay ganun, sana ay pareho din nang sa kanya.

Kausap ko siya ngayon habang nakasakay ako sa MRT, northbound. Maraming tao, pero medyo tahimik naman. Nasanay na rin ako kapag napagtitinginan ng mga taong nakakasalubong o di kaya’y nakakasabay sa isang public utility vehicle tulad nito. Syempre, salita ako nang salita pero wala naman akong ibang kasama. Tsaka wala rin naman akong pakialam sa kanila e.

Lumalabo ang pananaw ko sa kapaligiran kapag kausap ko siya. Wala na akong pakialam sa iba pang bagay bukod sa teleponong nag-uunay sa aming dalawa. Ang mga boses ng ibang tao, busina ng mga sasakyan at iba pang ingay sa kalsada’y nagkakahalo-halo’t nagiging pinagsama-samang ingay na unti-unting humihina’t naglalaho. Boses niya lang ang aking tanging naririnig.

MRT ka right?
Oo, galing akong eskwela e, pauwi na.
Nasa layasan tayo pareho, hehe.
Saan ka ba pupunta?
… … …

Yun ang tanong na miminsan lang namin napag-usapan, “nasaan ba kami?” Halos isang buwan na kaming magkakilala at sobrang dami na ang aming napag-usapan. Para na rin kaming magkaibigan sa personal nito, pero hindi ako sigurado kung bakit hindi pa sumasagi sa isip naming dalawa na magkita, kahit isang beses. Sa pagkakatanda ko ay parang lagi siyang umiiwas sa tuwing tinatanong ko siya kung nasaan siya, kung saan siya pupunta, kung gusto niya akong makita.

Alam kong pareho kaming nasa Maynila at siguradong madali lang kung magkita kami, pero, parang wala siyang balak na mangyari ang ganuon.

Saan ulit?
A.. wala, may bibilin lang, pangregalo.
Bakit anong meron?

Bakit ayaw niyang sabihin kung saan siya papunta? Bakit parang ayaw niya akong makita? Dahil ako, sobrang ninanais ko nang masilayan ang mukha sa likod ng boses na natututunan kong nang mahalin. Naisip kong baka naghihintay lang siya sa tamang panahon. Tamang panahon? Meron bang tamang panahon? Para sa’n?

Ei, bababa na ako.
Sige, tawag ka na lang ulit.

Bababa na ako sa susunod na MRT station. Pagkatapos ay maglalakad papuntang sakayan ng bus at maghihintay para sa isang provincial bus, uuwi na ako sa amin. Nasaan nga kaya siya?

Binilisan ko ang aking lakad para makasakay ako kaagad at nang matawagan ko siya ulit. Ngunit kalaban ko ata ang kapalaran dahil ang tagal ko nang naghihintay pero wala pa ring dumarating na bus. Medyo kakaunti lang ang tao dito sa may bus stop, at may mga MMDA officers pa sa tabi. Oo, sinusubukan kong i-reason out na ok lang na ilabas ko ang aking phone at subukang tumawag. Gusto ko siyang tawagan at baka mapilit ko pa siyang sabihin kung nasaan siya dahil gusto ko talaga siyang makita.

Hello?
O nakasakay ka na ba?
Hindi pa.
Huh? ba’t ka tumawag?

Ginawa na naman niya ang lagi niyang ginagawa, umiiwas. Ayoko namang magkagalit kami sakaling diretsuhin ko siyang tanungin kung bakit talaga parang wala siyang interes na bigyan ng pagkakataon na magkita kaming dalawa.

Wala pa rin ang hinihintay kong bus, kapag ganitong tanghali ay kakaunti lang talaga ang dumaraan, dahil kaunti rin naman ang sumasakay. Wala masyadong pasahero, pero alam kong lahat ng mga katabi ko ngayong naghihintay ay pareho lang ang bus na inaabangan. Maraming bus pero hindi naman sila ang kailangan ko. Ayoko na, gusto ko nang umuwi.

Tinitignan ko ang mga nakasakay sa mga bus sa pagbabakasakaling kung anong pinaniniwalaan kong tadhana ang pagtagpuin kaming dalawa. Pero hindi ko naman alam ang kanyang itsura kaya hindi rin.

Bigyan mo na lang ng mug, hehe.
Haay, yun yung bigay ko last year.

Nakatigin pa rin ako sa mga nakasakay sa bus nang bigla na lang may natsempuhan akong isang babaeng may telepono sa kanyang tainga. Pero hindi yun ang kumuha ng aking atensyon kundi ang kanyang mga labi. Ang kanyang mga labi, ang mga galaw nito, parang ang babae na aking nalikha dati. Ang galaw ng kanyang mga labi’y sinasambit ng boses na aking naririnig ngayon. Sinasambit niya ang kanyang boses. At natigilan na ako.

Arvin? nakikinig ka ba?
… … …
Nandyan ka pa ba? Hello?
… …

Bakit hindi ako makapagsalita? Gusto ko siyang makita at ito na yun, pero bakit hindi ko maigalaw ang aking mga paa para mapuntahan siya?

Ano itong nararamdaman ko?