kundiman

karmi. komski. parehong 20-something. frustrated writer. rockstar wannabe. madrama. naruto fanatic. mahilig kumanta. cam-whore. charmed addict. loves twitter. writer kuno. isip-bata. idol si BO. mastermind ng komski quotebox. makulit. computer geeks. pero mas geek pa din si komski. mababaw ang kaligayahan. 14.

  • anneV: cute naman ng entry na ito. however, we don’t have that brand of candy here in sweden eh. cute blog...
  • ann: Love site pala ito..hehehe. dito ka na ba?
  • F: wagas na pagibig . teka pahingi ako ng kendi =)
  • ettey: syet!tumayo atang lahat ng buhok ko sa katawan ng mabasa ko tng post mo bigla akong kinilabutan at di naiwasan...
  • komski: Naku, masama pinaglalaruan ang pagkain, hehehe. Pero kung maaalala mo naman ako in the process, ok na rin:D...
  • MommyBa: ay ang sweet!!! Pramis talaga corny entry na lang gagawin ko, hehehe.
Subscribe to my feed




January 25th, 2007 | Uncategorized

Araw-araw, maliban tuwing linggo, ay dalawang beses akong sumasakay ng bus, paluwas ng maynila sa umaga at pauwi naman ng probinsya sa hapon. Paminsan-minsan, nalalagay ako sa isang sitwasyon na hindi ako sigurado kung ano ba talaga ang nararapat kong gawin, isang dilemma kumbaga.

Sa bus ay may dalawang hilera ng mga upuan. Kung papasok ka galing sa pintuan sa unahan, yung nasa kaliwa ay pangdalawahan at yung nasa kanan ay pangtatlong tao. Pero alam naman ng lahat na hindi naman talaga pangtatluhan yun kundi ay pangdalawa’t kalahati lang na tao (kung meron mang ganun).

Nakaupo ako dun sa may pangtatluhan, meron akong katabi na isang lalake, ako sa may bandang pasilyo at siya sa may bandang bintana, merong paparating na babae na kasasakay pa lamang at aakmang tatabi sa amin. Eto ang bagay na hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin;

Pauupuin ko ba yung babae sa gitna naming dalawa? Makakaupo siya nang maayos at makakasandal pa dahil hindi ko naman siya gigitgitin. Susubukan kong hindi man lang dumikit ang beywang ko sa strap ng shoulder bag niya kahit sinturon ko na lang ang nakaupo, pero napapagitnaan siya ng dalawang lalake at alam kong may mga babae na hindi komportable sa ganung posisyon dahil hindi naman niya kami kakilala; o kaya ay,

Dun ako sa gitna at siya sa may dulo. Hindi siya napapagitnaan ng dalawang lalake, wala nga siyang katabi sa may kanan niya pero malaki ang tsansang hindi siya makakaupo nang deretso kahit na hindi ako nakasandal, este, sumasandal pala ako pero hindi ang aking likod kundi ang noo kong dinidikit ko sa sandalan ng upuan sa harapan, kahit na iniuusod ko ang pwet ko para bigyan ng espasyo ang balakang niya (na malamang na mas malapad kaysa sa aming mga lalake, pero wala naman akong gustong palabasin dahil sa sinabi kong ‘to) at kahit na gitgitin ko yung katabi pa naming isa sa may bandang bintana na minsan ay halatang mag-aalburoto na.

Naintindihan mo ba ang sitwasyon ko? Hindi ko talaga alam ang gagawin. Tatanungin ko pa ba yung babae?

Kapag matanda, dun ko pinapaupo sa gitna dahil pag dun sa pinakakanan ay baka mahulog pa siya kapag nagbiglang preno yung bus. Sa gitna rin kapag mukhang may asawa na o nasa bandang 30’s dahil wala naman ata silang pakialam sa sinabi ko sa nakaraang dalawang talata. Sa mga teenagers at mga nasa 20’s ako medyo nahihirapan umestima. Dahil hindi ko naman talaga alam ang gusto nila.

Kapag dun ako sa may gitna at siya sa dulo, baka isipin niya na ang damot ko naman sa upuan. Kung siya naman ang nasa gitna, naaalala ko minsan isang beses, napansin ko na parang ang mukha nung babae ay takot at mukhang pagsasamantalahan siya. Edi ang hirap naman nun.

Ano sa tingin mo? Kung ikaw yung babae, san mo ba gustong umupo?

January 23rd, 2007 | Uncategorized

tuwing nakikita ka’y nahihirapan
natataranta, naguguluhan,
pagkat itong aking nararamdaman
hindi ko maipakita sa iyo nang tuluyan.

naririnig ko ang boses mong
hindi ko naman makakayang tugunan
tinig mo’y kaylapit ng pinagmumulan
ngunit parang binging ‘di ko napakikinggan.

nararamdaman ko ang aking kawalan
tuwing ako’y iyong kasama
na para bang wala ako sa iyong tabi’t
sa paglakad mo’y ika’y nag-iisa.

ang bawat gawi’t ikilos ko’y
parang hindi mo ako nakikita.
mga yapak mo’y tuluy-tuloy na tila
hindi naririnig ang aking pagsasalita.

pagkakamali ko ba’y maitatama
ng pagmamahal na hanggang ngayo’y
para sa yo’y patuloy na nadarama?

nararamdaman mo ba na kailangan kita?

January 22nd, 2007 | Uncategorized

nakatingin akong hindi mo nalalaman
hindi mo man ako napapansi’y
nagmamasid ako mula sa kalayuan.
kahit hindi kita naririnig ay
pilit pa rin akong nakikiramdam.
wala man akong oras ay
sumusunod pa rin sa ‘yong nilalakaran.

buong buhay ko’y akin sa iyo’y laan
paghanga sa iyo ang tanging aking dahilan.

natutuwa akong ako’y lingid sa iyong kaalaman
lumapit man ako sa iyo’y wala kang pakialam.
mababaw mang ituring itong aking pagmamahal,
pakiramdam ko’y hindi ko napipigilan
nais kitang makita, ika’y aking kailangan.

araw at gabi kitang napapanaginipan
kailan kaya kita makakausap, di kaya’y mahahagkan?

paglagi sa anino mo’y hindi ko maiwan-iwan.
ang hindi mo ko kailanman makilala
dulot sa aki’y matinding kalungkutan.
ang manatili sa mundong kaiba
sa matagal mo nang ginagalawan,
isang sumpa sa aking katauhan.

sa iyo’y tunay akong nagmamahal
kahit isipin mo pang ito’y isang kabaliwan.